Door Blondemevrouw

Vraag een atheïst naar het Christendom en hij geeft je kritiek op het Christendom. Vraag een atheïst naar islam en hij geeft je kritiek op het Christendom.

Iemand die zichzelf atheïst noemt, wil daarmee aangeven tegen iedere religie te zijn en niet in het bestaan van een god te geloven. In de praktijk blijkt vaak dat diegene slechts tegen het Christendom ageert en zich niet durft uit te spreken over islam. Indien we islam als een ideologie beschouwen, zou dit theoretisch correct zijn. Maar islam wordt mondiaal (onterecht) als religie erkend, waardoor de spastische reactie van teveel atheïsten niet anders kan worden gezien als een angst voor de realiteit en de wens neutraal te blijven in het islamdebat.

Kritiek op het Christendom kan reeds eeuwenlang zonder gevaar. De eerste atheïsten stammen uit de 16e eeuw. Het atheïst-zijn is dus geenszins progressief. Het Nieuwe Testament stamt zelfs uit de 2e eeuw en is juist tot stand gekomen door kritiek op het Christendom vanuit Christenen zelf. En door kritiek van buitenaf is er vervolgens ruimte gecreëerd voor secularisme.

Een islamcritic zijn, is wel vooruitstrevend. Kritiek op islam kan namelijk nog altijd niet zonder gevaar voor eigen leven. Theo van Gogh is ervoor op brute wijze afgeslacht. En dagelijks worden mondiaal moslims met kritiek op islam gevangen genomen, gemarteld en vermoord. Doordat vanuit islam met (dreiging van) bruut geweld iedere vorm van kritiek de kop in wordt gedrukt, is islam in 1400 jaar niet gewijzigd en zien we geen noemenswaardige kritiek op islam van binnenuit, van moslims zelf. Van de koran en ahadith, met grotendeels gewelddadige inhoud en opdrachten, is nog geen letter gewijzigd.

Erik van Muiswinkel, Owen Schumacher, Theo Maassen en Youp van het Hek zijn het allemaal eens over het risico van kritiek op islam; “ik heb geen zin om te sterven voor zoiets”. Dus blijft men vrolijk en veilig op het Christendom inhakken, waar dit in de praktijk van geen enkele toegevoegde waarde meer is met betrekking tot vooruitgang. Men durft islam niet te bekritiseren, terwijl dit juist zo hard nodig is als we onze verworven vrijheden willen behouden en vooruitgang willen boeken.

De nep-atheïst heeft geen moeite met de islamist.
De antropologische term tribalisme wordt gebruikt wanneer een groepering zichzelf tegenover andere groepen/stammen/volken stelt. Hierbij is het gevoel van verbondenheid binnen de groep groot. Dat veroorzaakt een vorm van collectieve weerstand tegen mensen die géén deel uitmaken van de eigen groep. Het nieuwe Herrenvolk – de ummah – is zo’n groepering. En de collectieve weerstand tegen niet-moslims is voor wie de actualiteiten niet negeert, niet langer te ontkennen. De ummah leeft met de leer van Mohammed als leidraad, naar de opdrachten vanuit islam. De weerstand tegen niet-moslims wordt in de koran en ahadith veelvuldig benadrukt en opgelegd. Kritiek op islam is dus onontbeerlijk.

Opgegroeid in een vrije westerse cultuur van rationeel handelen en redelijkheid, is het lastig voor te stellen dat niet iedere groep, stam en ieder volk ter wereld op basis van redelijkheid en rationele denkwijze handelt. Het is echter wel een feit.

Wat gebeurt er met het rationele individu als de redelijke wereld die hij altijd gekend heeft, uiteen begint te vallen en de wereld om hem heen weer steeds meer de kenmerken vertoont van de lang vergeten Jungle? Of nog erger; wat gebeurt er met hem als hij niet alleen simpelweg vergeten is wat die Jungle inhoudt, maar zichzelf ook nog eens heeft overtuigd dat die Jungle nooit meer zal terugkeren?

In eerste instantie zal hij de dreiging bagatelliseren. Hij zal er een redelijke verklaring voor zoeken of zal de dreiging simpelweg ontkennen. Óf hij zal doen wat men in een samenleving van rationele individuen nu eenmaal doet; hij zal de dialoog zoeken, onderhandelen, vredesoverleg plegen, compromissen sluiten. Tolerant zijn ten opzichte van intolerantie. Hij zal uiteindelijk al het mogelijke doen, dat men in een samenleving van redelijke mensen gebruikelijk doet om tot overeenstemming te komen.

Het rationele individu onttrekt zich liever aan het conflict en geeft dan ook de voorkeur aan neutraal blijven. Hij ziet zichzelf als onpartijdig en weigert een zijde te kiezen, om zijn morele autonomie te behouden. Hij weigert in te gaan op pogingen hem te overtuigen zich aan enige zijde van het conflict te verbinden. Echter, ook het rationele individu, voor wie een redelijke wereld zo natuurlijk en vanzelfsprekend voelt, zal (júist uit rationele overwegingen) in moeten gaan zien, dat alleenstaan bij een tweedeling, geen te ambiëren positie is.

Het is in geen eeuwen zo belangrijk geweest als nu om kritiek te uiten op ‘religie’, en wel op islam. Ben je een nep-atheïst en heb je geen moeite met de islamist? Noem jezelf dan geen atheïst; doe jezelf niet voor als iemand je niet bent. Maar toon eerlijk aan een ieder, dat je bang bent voor de realiteit en ervoor kiest zo lang mogelijk een rationeel autonoom individu te blijven.

Je hebt je rechten verspeeld om veilig kritiek te uiten op het Christendom, als je islam niet durft te bekritiseren. 

Vraag een atheïst naar het Christendom en hij geeft je kritiek op het Christendom. Vraag een atheïst naar islam en hij geeft je kritiek op het Christendom. De nep-atheïst durft geen kritiek te uiten op de islamist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s